Kimi sevsem,
onun hep uzakta bir sevdiği vardı,
unutamadığı ilk aÅŸkı ya da onu terk edip giden sevgilisi…
Kimi derinden sevsem,
o bir başkasını derinden hatırlardı.
Öylesine çok sevdim ki onları,
başkalarına duydukları sevgileri anlatmalarını,
sessizce, içim acıyla kanayarak dinledim.
Beni yitirmekten hiç korkmadılar;
çünkü onlara göre fazla iyidim;
bu yüzden ilk anda vazgeçilebilirdi benden.

Beni terk edenlerden tek bir dileÄŸim olurdu.
“Ne olur, bir daha beni aramayın!
Çünkü ben kolay unutamıyorum.
Çünkü ben size duyduÄŸum o akıl dışı aÅŸk yüzünden keder bahçemi dağıtıyorum. ÇocukluÄŸumun o güzel bahçesini”
böyle derdim onlara ama yine de ararlardı beni…
Soluksuz ve umutsuz kaldığı bir gecede mutlaka akıllarına ben gelirdim…
O, yedek sevgili!…

Cezmi Ersöz