Insan üzerinde büyük etkisi olan büyülü yerlerden birisi de otogarlar. Muhtemelen bu keramet otogarlarda değil ayrılık ve kavuşmalarda ama ben bu gece işi otogarların üstüne atmak istiyorum. Daha önceki yazımda da bahsettiğim gibi bu aylar ayrılık ayları oldu hepimiz için. Herkes gitti gözü yaşlı bir şekilde ve memleketlerine varıp herşeyin farkına vardıklarında son sözleri de “Bu şekilde olmamalıydı” oldu. Haklı bir söz aslında bu. Ama bu şekilde oluyor vedalar. Farklısını başarabilmek gelmiyor elimizden. Geçen hafta içinde son iki çiftimizi de ayırdıktan sonra bir süre ara verdi otogarımız sevenlerin gözlerini buğulandırmaya. Kaderlerini kendiminkine benzettiğim, mutluluğu zamansız yakalayan ve birçok şeye doyamadan kopan dört kişiydi bunlar. Farkettirmedim ama her iki çiftin vedasında da onlar kadar olmasa da çok buruldum. Birisinde kız gitti önce, diğerinde erkek.. Hepsinde de giden kilometrelerce düşündü otobüsten inmeyi, kalansa sabahlara kadar otogarda beklemeyi.. tekrar gelir belki diye sevdiceği. Bunu anlamak için alim olmaya gerek yoktu.
Bu ayrılıklardan çıkardığım ders ise bir vedalaşma anında üçüncü kişi durumundayken nasıl davranılması gerektiği oldu. Ben dokunsalar ağlayacak moddayken yanımdaki üçüncü kişilerin çok neşeli olması ve luzumsuz espriler yapıp kemiklerime kadar hissetmek istediğim hüzünümü kovalamaları saygısızlık gibi gelmişti daha önceki zamanlarda bana. Fakat bir ayrılığı katlanılabilir kılmak için ortamda bu şekilde davranan birilerinin bulunması çok gerekli. İşte bu yüzden her iki olayda da olabildiğince gevşek ve şakacı davrandım. İtiraf ediyorum.. Çünkü o kadar net görebiliyorsunuz ki ayrılanların hassaslığını, yanlış bir şey yapıp onların hassas bünyelerini daha fazla acıtmayı göze alamazsınız. Tüm bu yüzdendir otogarlarda yapılan kalitesiz espriler ve birileri ağlarken ağzı kulaklarında bir şekilde onları neşelendirmeye çalışan insan modelleri..
Kendimin de içinde bulunduğu bu gruba “Profesyonel Yolcu Ediciler” diyorum. Birgün elbet sizde anlayacaksınız o hüzünü doya doya yaşamak isterken aslında neşeli suratlarıyla sizi o sularda boğulmaktan kurtaran insanların gerekliliğini.