Insan üzerinde büyük etkisi olan büyülü yerlerden birisi de otogarlar. Muhtemelen bu keramet otogarlarda deÄŸil ayrılık ve kavuÅŸmalarda ama ben bu gece iÅŸi otogarların üstüne atmak istiyorum. Daha önceki yazımda da bahsettiÄŸim gibi bu aylar ayrılık ayları oldu hepimiz için. Herkes gitti gözü yaÅŸlı bir ÅŸekilde ve memleketlerine varıp herÅŸeyin farkına vardıklarında son sözleri de “Bu ÅŸekilde olmamalıydı” oldu. Haklı bir söz aslında bu. Ama bu ÅŸekilde oluyor vedalar. Farklısını baÅŸarabilmek gelmiyor elimizden. Geçen hafta içinde son iki çiftimizi de ayırdıktan sonra bir süre ara verdi otogarımız sevenlerin gözlerini buÄŸulandırmaya. Kaderlerini kendiminkine benzettiÄŸim, mutluluÄŸu zamansız yakalayan ve birçok ÅŸeye doyamadan kopan dört kiÅŸiydi bunlar. Farkettirmedim ama her iki çiftin vedasında da onlar kadar olmasa da çok buruldum. Birisinde kız gitti önce, diÄŸerinde erkek.. Hepsinde de giden kilometrelerce düşündü otobüsten inmeyi, kalansa sabahlara kadar otogarda beklemeyi.. tekrar gelir belki diye sevdiceÄŸi. devamini oku »
daha önceki yazılarımdan birisinde, son eÄŸitim yılım olan bu seneye baÅŸlarken “sonun baÅŸlangıcı” diye bir yazı yazmak istediÄŸimi ama ilk günlerin telaşı içinde yapamadığımı, unuttuÄŸumu söylemiÅŸtim. Bu senenin bizim için son olduÄŸunu biliyordum ama diÄŸer arkadaÅŸlarım gibi sonun kısa bir an deÄŸil bir süreç olduÄŸunu iddia ediyordum ben. zaten benim dediÄŸim gibi de oldu. hiçkimse anlayamadı o bekledikleri son anın hangisi olduÄŸunu. defalarca ayrıldık birbirimizden, defalarca vedalaÅŸtık, son dersler, son sınavlar, son yemeÄŸimiz, son muhabbetimiz, son toplantımız, kep törenimiz, balomuz derken iki hafta içinde defalarca hüzünlendik.
Ä°tiraf etmek gerekirse, ben bu sürecin de lisenin son günlerinde olduÄŸu gibi gerçekleÅŸeceÄŸini düşünüyordum ama öyle olmadı. daha zor oldu. devamini oku »
‘mendil melankolikse kurumasını beklemek aptallıktır’ dedi, adam.
Gözyaşı akar yatağını bulur.
Mevzuubahis değildir her gecenin şeb-i yelda olması; zira hiçbir geçmiş yeterince geçmemiştir.
Saman alevi gibi sevip, saman alevi gibi terk edenleri,
Saman alevi gibi unutarak cezalandırmayı;
Zaman alevinden öğrendi.
AÅŸk, ateÅŸin oksijene olan tutkusudur.
AÅŸk, oksijenin yanma korkusudur.
Belki de bu yüzden soluk almak muhteşem,
son nefesi veriyor olmak zor
ve ölüm, en büyük elveda olmuştur.
Cüneyt Ergün
devamini oku »
Durup düşünmek gerekiyor bazen hayatta. HerÅŸeyi daha iyi anlamak için, devamlı tekrarladığınız yanlışların sebeplerini görmek için, sizin göremeyip baÅŸkalarının sürekli takılıp kaldığı durumları fark edebilmek için, gerektiÄŸinde kendinizi yargılamak ve sahip olduÄŸun deÄŸer yargılarını eleÅŸtirebilmek için, hatta “yanlış yaptım” diyebilmek için durup sakin bir ÅŸekilde düşünmeye ihtiyacımız var.
Hergünün bayram olması, bütün iÅŸlerimizin rast gitmesi tabi ki imkansız lakin herkesin tutunamadığı bir alan, beceremediÄŸi bir iÅŸ oluyor diye düşünüyorum hayatta. Bazıları ÅŸarkı söylemeyi beceremez bazıları da yemek yapmayı. EÄŸer beceriksizliÄŸiniz böyle ÅŸeylerle sınırlıysa gerçekten hiçbir sorun yok. Ama mutlu olmayı beceremeyen bir kitle de var toplumumuz içinde. Esas önemsenmesi gereken de bu grup. “İçine benim karıştığım ÅŸey güzel bitmez. ben yıkmakta ustayım, yapmakta deÄŸil” diyen birisi ile ilk karşılaÅŸtığımda ÅŸaşırmaktan fazlasını yaÅŸamıştım. belki samimi bile bulmamıştım bu açıklamayı. anlayamamıştım. ama oluyormuÅŸ. gün geliyormuÅŸ insan lanetlendiÄŸini bile hissedebiliyormuÅŸ. başının üstünde gezen kara bulutu güneÅŸi engellediÄŸi için sevmeye çalışmaktan vazgeçiyor ve gerçekle yüzyüze geliyormuÅŸ. önceleri yakındığı, hergün beraber olduÄŸu ama deÄŸerini bilmediÄŸi güneÅŸini özlüyormuÅŸ umutsuz bir ÅŸekilde hep o buluta bakınca. devamini oku »
