Åžimdiye kadar 1Nisanlarda ÅŸakalandığım zamanlarda bunlara pek sevinemedim. Çünkü benim aklıma eÅŸÅŸek ÅŸakaları geliyor 1Nisan denince. Ama ÅŸakanın asıl iÅŸlevinin ÅŸaşırtmak ve eÄŸlendirmek olduÄŸunu düşündüğüm için rahatsız eden ÅŸakaları pek sevmiyorum. fakat dün o kadar güzel bir gün geçirdim ki. bunun sadece bir ÅŸaka olabileceÄŸini düşünüyor bu güzelliÄŸi böyle düşünerek açıklayabiliyorum. Liseden tanıdığım arkadaÅŸlarımdan (ama dost olan arkadaÅŸlarımdan) birisiyle beraberdim. Güzel bir günü paylaÅŸtık onunla. Beraber Murat Çelik konserine gittik. Bir Düş Sokağı sever olarak daha önce Murat Yılmazyıldırım’ın konserine gitme ÅŸansım olmuÅŸtu. Ve dünkü konseden sonra aslında çok farklı kiÅŸikmiÅŸ gibi görünen bu ikilinin nasıl beraber bir grup kurdularını anladım. Aslında özünde birbirine çok benzeyen kiÅŸilermiÅŸ bunlar. Çünkü müziÄŸi öylesine yaÅŸayarak yapıyorlar ki suratlarından tavırlarından bırçok ayrıntı birbirlerini andırıyor. HerÅŸey çok güzeldi. Tabi en güzeli dostumla yaptığım içinde geçmiÅŸe açılan kapılar bulunduran muhabbetlerdi. ve açılan kapılar hüzün dolu anılarla karşılaÅŸtırsa bile bizi bir dostun sıcak gülümsemesi ile buradan hemencicik kurtulabilmekti. Hüzünlendim Murat Çelik dinlerken. Gözlerim nemlendi ama bu karamsar bir ÅŸey deÄŸildi. Mutu bir hüzün. Garip bir ÅŸey. Fakat Murat abi “Itirazım Var” parçasını okumayarak beni biraz elleri bomboÅŸ kalmış bir çocuk gibi yaptı. Ama bu terapi derdime deva oldu sanki.

* * *

Zaman içinde boğazına yediği yada içtiği birşey takılıp bundan dolayı ölen insanlar olmuştur.
Hatta sevgilisinin yanında, kollarında mutluluktan ölen de olmuştur.
Belki bir şüprize ÅŸaşırıp ÅŸaÅŸkınlıktan-heyecandan ölen de…
Ama boğazına söyleyemediği sözler, ifade edemediği mutluluğu, ya da mahcupluğu takılıp ölen ilk kişi olabilirdim tarih sayfasında. Abartıyorum yine

* * *

Hayat, bir gün önce mutlu ve başın dik yürüdüğün yollarda bir sonraki gün tek başına ve hüzünlü yürüdüğünü fark ettiğin anda Aldırma gönül şarkısını söyleyip aldırmaya devam ettiğini fark etmene şaşırmamak olmaya başlayınca acaba insanlar ne yaparak bu düşünceden kurtulabilirler?