Incit sen yine de kalbimi!

inciteniliinargadasim.jpg
Goster ▼

Özlediğim. Özlemim. Canımın içi. Nasıl da yanıyor şu anda yüreğim, acıklı bakıyor dışarıya. Seni görebilmek düşüncesi ile heyecan duyuyor gözlerim ama, aşkın korkutan kıvılcımından da geçilmiyor. Sevgili. Özlenen beklenen sevgili. Deliler gibi düşünülen sevgili. Kalbimin ta içindeki neşe tohumum, nasıl da güzel besleniyorsun içimde.

Sen. Öyle büyüyorsun ki içimde. Anlatamam. Neden dışımızda büyütemiyoruz bu sevgiyi. Sendeki sevgi değil belli de, bendeki bu hasret neden. Haketmediğini düşündüğüm yüreğimi hep sana verme istemim neden? Sürekli incittiğin beni, hep sana sarılmak için beklettiğim ellerim neden? Düşüncemde sana hem öfkem, hem aşkım. Bu nasıl bir duygu, bu nasıl bir histir. Öfke, tutku ve heyecanın yanında acı veren bir karanlıksın sen.

Çalma artık içime doğru, gezinme artık yüreğimde acı acı. Bak gözlerimde beliren hüzne bak, senden artık kalan bana sadece hüzün. Bak ellerimdeki soluk renge bak gidişindeki manayı çözmeyen sebepsiz bir nedenle boşluğa düşüşüme bak.

Görmek istesen bir kez beni engel verebilir miyim artık kalbime, engel tanır mı bu ayaklarım senden uzaklaşmaya. Asla. Ben artık bilemiyorum doğruyu, yanlışı ayırt edemiyorum, senin adını sayıklamaya devam ediyorum ve seni paylaşmaya başlıyorum. Bak hala her okuduğum, her satırım sana, her kelimem boynuna.

Her demde düşünülen, özlenen sevdiğim, kısmetse olur diyelim ve kısmetse… mahşere kadar bekleyelim.. Belki dönersin, belki yeniden seversin, belli mi olur..