ii byrmlr

ramazan.jpg

bugun 11 ayın sultanı ramazanın son bulduğu gundur.
ramazan bayramıdır yani. yada başka bir deyişle şeker bayramıdır.
hoş sahur ve iftar maceralarımıza bir dahaki ramazana kadar ara vermenin zamanıdır yani.
aynı zamanda “hocam bu dersten biraz erken çıksak da diğerini blok yapsak? malum iftar geldi” şeklinde yakınmaların da bir sonraki yıla kadar dersliklerimizde çınlamayacağı anın başlangıcı.
eski bayramları. eski neşemizi. çocukluğumuzdaki basit hayatımızı. bunlarla beraber gelen mutluluğu düşünmek için güzel bir moladır bugun melankolik insana.
büyüdükçe anladığımız hayatın eskiden bize şeker gibi gelen tadını şimdi bize uzatılan şekerlerle hatırlayıp. acaba bu şekeri yersem o tadı alabilirmiyim sorusunu aklımıza getiren şeydir gene bu bayram.
memleketten uzak üniversiteliler için memlekette geçirilecek bir haftalık bir tatil. ilkçğretimler için “umulanın aksine uzatılmayan bir tatil ve o iki günde okula gitme zorunluluğu” na tek vesiledir bayramımız.
ufaktan “oruç da iyi bahaneydi açlığımız için” diyen garibanlar da vardır bu bayramda. yıkılmışlığı için alışılmış sebepler bulmaya çalışan.
büyükleri ziyarettir bayram. herzamanki gibi elini cebine atmayan (sizin eşşek kadar olmanızla değil, kişinin cimriliğiyle ilgilidir verdiği harçlığın azlığı) büyükleri kınamak.
“bir bayram daha görmem evladım ben” diyenlere acımak, hayattan kopmamaları gerektiğini öğütlemek. ve daha nicesi bayram…
bu bayramda da mutluluklar bütün dünyaya. / bitsin gözyaşları huzurla dolalım.