mecaziyasam

bi an, iki can

Talat — Sun, 11 Dec 2011 01:55:52 +0000

hayatı imkansız yapıyoruz. her şeyi çekilmez hale getirmek, bişiyleri zorlaştırmak için o kadar çabalıyoruz ki. hastamıyız hepimiz? zorumuz ne bizim? hayata karşı bu kadar olumsuz olmanın ne kadar tehlikeli sonuçlar doğurabileceğini neden hiç göz önünde bulundurmayız?
aslında her şey çok kolay, çok basit ve kusursuz. kusurlu olan şey insan. kendisini kontrol etmekten haberi olmayan insan.
zor olan ise “beklemek”..
yeterince bekleyince, vadesi gelince o kadar kolay ki herşey. bir yaprağın daldan süzülüşü kadar kolay hem de.. sen de farketmişsindir sonbaharın bir haftada bütün yaprakları nasıl ayağımıza serdiğini. hele ki iç anadolu civarlarında bi sonbaharsa bu. tam da izmir başka mevsimleri yaşarken..
Devamını oku..

Takvimlerden haberin var mı?

Talat — Sun, 06 Feb 2011 22:45:46 +0000

geçiyor günler…
Takvim dediğin şey vesiledir dost. Bişeyler için vesile işte. Hep yapmak istediğin, ya da nası yapacağı bilemeyip korkarak yüz çevirdiğin şeyleri tekrar karşına alıp düşünmek için birer vesiledir. Ama boşuna romantik olma. Gücü olan yapar. Sadece ezikler vesile arar. Başka birisine selam verirken gözünü istem dışı kapatan kişiler bekler takvimlerdeki vesileleri. Haftalar önceden düzenlerler ajandalarını. Saatlerini kurmadan asla koymazlar yataklarının başucuna.
“Baka kalırım giden geminin ardından” diyen şairi anlarım da senin yaptığını anlayamam. O andan itibaren hiçbirşeyin aynı olmayacağını bildiğin halde, kalbinde bir yan sessizce her paylaşımınızın önüne son bir kere eklerken. Sonların tükendiği, hiçliğin başladığı anda artık elleriniz yabancı olmuşken. Senin neden bakakaldığını hiç anlayamam.
Devamını oku..

Duvarlara çarpmadan kendine dönüş

Talat — Sun, 30 Jan 2011 22:30:08 +0000

Ne kadar önyargılarla doluyuz fark ediyormusun? Tonlarca kuralımız var kendi içimizde. Türkan Şoray Kuralları da neymiş? Biz kuralın ta kendisiyiz. Ne kadar çok kalıplara girmişiz. Tarz dediğimiz şey aslında kendi koyup, yine kendimizin yücelttiği önyargılarımız.
Damak zevki olarak ifade ettiğim, genç yaşlardan bu yana yavaş yavaş oluşturduğum kurallarım var. Onu yemem, bunu yemem.. herşeyi yemem ben. Annem sevmez böyle şeyleri. Kızar. “En azından bir kere denemelisin” der yemeği beğenmediğimi söylediğim zamanlarda. Ama insan karşısındakinin sözünü hep sorguluyor da kendi ağzından çıkanları o kadar ince düşünmüyor. Bu düşüncesizliğiyle de hayattan aldığı tadı ciddi anlamda yok ediyor. Baktığımız her yerde duvardan sağlam önyargılar olduğu için, bize hareket alanı kalmıyor.
Devamını oku..

tertemiz sayfalar

Talat — Fri, 31 Dec 2010 23:46:16 +0000

Nasıl başlarsa öyle gitmiyor işte dostum. 2010 yılı yine ispatı oldu bu durumun. Malesef mi demeliyim, yoksa iyi ki deyip sevinmelimiyim karar veremiyorum. “iyisiyle – kötüsüyle” diye tanımlanabilecek bi yıldı işte. rengarenk değil belki ama siyahla beyazın her tonunu ustalıkla gösterdi bize. hala gökyüzümüzün aydınlık olduğu günler vardı. karanlıklar henüz akıllarda bile yoktu. nereden nerelere diyeceğim bu seneyi düşününce hep. hani çok hızlı giderken virajda savrulursunuz. yavaşş yavaş, herşeyi farkedersiniz ama fizik kuralları dinlemez sizi. siz direksiyonu ne kadar ısrarla çevirseniz de savrulursunuz yolunuzdan uzaklara. çok mutlu giderken de öyle olur bazen. hızlı, mutlu fark etmez. herşeyi anladığınız o kısacık zaman diliminde sadece hayatınız gözünüzün önünden geçer. değiştirmeye gücünüz yetmeyecektir ya son bi bakarsınız yanınızdaki güleç yüze. huzur içinde…

başlangıç:
petrol rengi bir kazak hatırlıyorum ve dokunduğumda parmak uçlarımda bıraktığı hissiyatı… havayla alakası olmayan bi sıcaklık bir de. gözlerine bakınca mı oluyor sadece bilemiyorum. karnımdaki burkulma kusarsam geçer mi diye düşünmekten kendimi alamıyorum. belki bu duyguyu yaşamanı sağlayabilseydim inanırdın içimdekilere. bir hayalse bile benim içimdekiler aynı hayale inanmak mutluluk değil mi?
Devamını oku..

Dikiz aynası

Talat — Sun, 26 Dec 2010 21:48:06 +0000

Babamla ne zaman yola çıksak, ko-pilotum olarak bana hatırlattığı şeylerden birisi; sık sık aynalarıma bakarak arkadan gelenleri kontrol etmem gerektiğidir. Geride bıraktıklarımın farkına varayım diye değil, tüm karşılaşmalara hazırlıklı olmam içindir bu nasihatlar. Çünkü karşılaşmalar sadece aksi istikamette giden insanlar için söz konusu değildir. Gün gelir aynı istikamette giden kişiler de karşılaşır. Ve görebildiğim kadarıyla babamın bütün çabaları da tüm bu durumlar karşısında hazırlıklı ve dimdik ayakta durabilen bir evlat yetiştirme yönünde.
Gafil avlanmamak için hazırlıklı olmak önemli tabi, ama insan nefesinin kesildiği anlarda hissediyor yaşadığını. Ve başından geçen bu tarz her olay biraz daha cesur olmasını ve “koyver gitsin” demesini öğretiyor insana. Çok fazla düşünme imkanım olmuyor bunları ama bazen düşünmeyince de akışına bırakılmış bir hayatı yaşıyorsunuz. Kasten değil, kendiliğinden! fütursuzca..
Devamını oku..

Uçurtma Bayramları

Talat — Tue, 30 Nov 2010 13:35:29 +0000

“Ne zaman sen gelsen, evimde hep bir bayram sabahı coşkusu yaşanıyor.” demiştim bir gün. Senin birisine bu tarz birşey söylediğin oldu mu bilmem ama eminim ki düşünmüşsündür. Çünkü bazen kapı çalar, birisi gelir. Uzun kaldığı da olur, hemen kalkıp gittiği de.. fakat daima bişeyleri değiştirir. Eğer yukarıda bahsettiğim gibi birisiyse o kapıyı çalan, ne mutlu size. Bizim oralarda şöyle bir söylem vardır: “Bugün zenginiz, misafirimiz var.” derler. Çünkü değer verdiğin insanlarla hoş zaman geçirmekten büyük zenginlik neredeyse yoktur.
Devamını oku..

Bana esmeyi anlat

Talat — Sat, 13 Nov 2010 01:01:58 +0000

Sıcak yaz günleri bitti..
Uzanıp yıldız dolu gökyüzünün altına sana masallar anlattığım günler gitgide geride kalıyor. Oysa sıcaktan başka derdimiz olmadığı ve geceleri biraz serinleyen havanın verdiği coşkuyla ne kadar mutlu hissetmiştik kendimizi. Ben saçma hikayeler uydurmuş, sen asla yüzüme vurmamıştın sözlerimin saçmalığını. Hep biraz müzik olmuştu kulaklarımızda. Belki dj in konuşmadığı bir anda açıp gözlerimizi, birbimizi aramıştık yanıbaşımızda. Onun haricinde hep kapalıydı gözlerimiz. Ve sen benim dizimde, ben senin yanında… Rahat günlerdi. Telaşımız yoktu ajandamızda. Birbirini tanımayan iki insan olarak mutlu hissediyorduk. Mutlu olmak için çok fazla şeye ihtiyaç duymayanlardanız diyorduk. Cahil mutluluğu hep böyle olmuştur zaten. kolay. “Seni yeterince tanımasaydım kesinlikle sevebilirdim.” diye bir söz vardı. sen duydun mu bilmem.
Sorulacak çok soru var.
Devamını oku..

Seyyah

Talat — Sat, 30 Oct 2010 21:47:35 +0000

Geçtiğimiz üç hafta boyunca yollardaydım. gönlümü bir güzel gezdirdim, ferahladım. Hani derler ya çok gezen mi, çok okuyan mı bilir diye; bu sorunun cevabını bilemem ama çok gezenin daha fazla eğlendiğine şahitlik edebilirim. zaten insanoğlunun bencil oldugunu hepimiz biliyoruz. bunu göz önünde bulundurdugumuzda da gezmenin, bilmekten daha fazla mutlu edeceği şüphesizdir.
Çünkü asıl eğlenceli olan kendin için bişeyler yapmak. Başkalarına yardımcı olarak mutlu olabilenlere ne mutlu ama kendi işime hiç yaramayacağını bilmeme rağmen “belki bunu kullanarak başkalarına faydalı olurum” düşüncesiyle beyhude çabalar içinde günlerimi tüketmek bana vicdan azabı çektiriyor. Bu yüzden tadına vararak gezdim geçtiğimiz haftalarda. Sadece kendim için anılar topladım. Çok fazla fotoğraf çekemedim ama zihnime yükledim yolculugumu.
Devamını oku..

Sonbahar Hastası

Talat — Thu, 07 Oct 2010 12:45:48 +0000

Her yıl aynı sıkıntıyı yaşıyorum. Alışamadım, alışamıyorum. Kış mevsimini yaza oranla daha fazla sevmeme rağmen sonbaharlarda daha fazla zorlanıyorum. Aslında yazının ismi “Eylül Hastası” olacaktı ama yine geciktirdim yazıyı. Sorun şu ki bu eylül ayı acaip moralimi bozup bütün enerjimi tüketiyor. Aslında bir ucu günlük-güneşlik, diğer ucu kar-kış olan eylül ayının en önemli görevi denizaltılardaki yada uzay üslerindeki basınç dengeleme odaları gibi bizi en sağlıklı bir şekilde kışa doğru taşımak. Lakin tabanı kayan terliklerimle kuru bir zeminden ıslak olan bir yere adım attıgımda nasıl tedirgin oluyorsam bu günler geldiğinde de aynı şeyi yaşıyorum ben.
Babamla paylaştım bu durumumu hafta başında. Aldığım cevap kendi adıma şaşırtıcıydı. “Sonbahar hüzünlüdür oğlum. Nası hissetmeyi bekliyordun ki?” dedi babam. Haklıydı da. Hem haklı, Hem de net. Evde bütün pencerelerin kapatıldığı, hava almak için dışarılara çıkmanın zorunlu olduğu, ama sağlam giyinmezsek de hasta olma tehlikesiyle yüzleşebileceğimiz günlerdeyiz artık. Yoksa siz tehlikenin farkında değilmisiniz? :=)
Devamını oku..

Amacı Hatırlamak

Talat — Wed, 29 Sep 2010 23:48:10 +0000

Geçen gün düşündüm, taşındım, -hatta yalan yok- biraz da kaşındım ve blog ile ilgili yolunda gitmeyen bir şeyler olduğunu fark ettim. Google Analytics raporlarına gözüm takıldığından beri bunu hep düşünüyorum da bi sonuca bağlayamadım. Bu yıl bazı imkansızlıklardan dolayı bloga çok zaman ayıramamıştım ama şimdilerde zamanım olduğu halde yine eskisi gibi davranmaya devam ediyorum. Bunun sebebi biraz hamlamış olmam kuşkusuz. Lakin gayret göstermezsem herhangi bir gelişme olmayacağı da açık. Bugüne kadar hiç okunma kaygısı gütmedim diyebilirim ama yine de aşağı doğru kıvrılan bi analytics raporu blogunu seven hiç kimsenin koşuna gitmiyordur.
Tabi bunlar işin teferruatı. Beni asıl rahatsız eden şey bu günlüğe çok ihtiyaç duymama ve yazarsam rahatlayacağımı bilmeme rağmen bunu yapmaktan çekinmem. Daha önceleri yaptığım gibi günlüğümle dertleşmek bana çok iyi gelecektir. Ama gözümde büyütüyorum bu durumu. Bu sefer dinlenmenin baskısı beni samimi yada cesur olmaktan uzaklara savuruyor.
Devamını oku..

Cumaertesi

Talat — Fri, 27 Aug 2010 23:43:10 +0000

Bugün burda Cumartesiydi. tıpkı diğer cumartesiler gibi, aynı. her geçen gün daha da kötüleşmekte olan rutin cumartesilerden sadece birisiydi. kime sorsam çevremdeki, aynı cevabı alıyorum. “aynı” cevabını alıyorum. ne sorduğumun hiçbir önemi yok sanki. ne kadar çok seviyoruz aynı kalmayı. bulunduğumuz noktaya sabit kalabilmek için ne çok çabalıyoruz. ama farklına varmalı ki bu çabalar beyhude. ne biz kalabiliyoruz sabit, ne de üstüne bastığımız noktalar.
Bu yüzdendir ki her cumartesi merak dolu benim için. “Aynı”lara inanmamayı seçtiğim o günden beri daha bi açıyorum gözlerimi cumartesileri. gözlerimin içine bakıp aynı yalanı söyleyen herkesi, kendi içimde derinlemesine sorguya çekiyorum. Neyin aynı olduğuyla ilgilenmedim hiçbir zaman. Önemli olan neyin farklı olduğuydu. Aslolan değişendi – değişimdi.
Peki gözlerine bakamadıklarım? Ya benden uzak hayatlar? Onların ne alemde olduğu tamamen bir muammaydı. Sormaktan ve söylenene inanmaktan başka çareniz yoktu. inancı zayıf bir insanın kabusu buydu işte. -Kendi dışındaki herşeye şüpheyle yaklaşmak.- Ve ben tüm merakımla soruyorum sana: Bugün orda da Cumartesi mi?

sorumuzu bir alıntı ile devam ettirmek gerekirse:

Gittiğin yer bakışların kadar uzak olmasa. .Gelirdim. .Dön, dön diyebilmek için. . .

Zalim yolların uzak sevdası.. Sevdana yanıyorum kaç zamandır.. Sen bilmediğim, görmediğim alemlerdeyken ıssızlığıma ağlıyorum. . “Ne olur dön. .” diyemeyişimde kırılıyor kelimelerim. Sana gelemeyişimde bağlanıyor dizlerim. .

Düşlerimden başka hiç bir yerde yoksun artık. Olsan görürdüm, bulsam sarılırdım sıkı sıkı.. Ondan uyanmak istemeyişim kabuslarıma. .

Ayrılık bu işte, sende sanki farklı mı zaman? . .Bildiğin sonbahar bu aynı rüzgar, aynı hazan. . .
Devamını oku..

Herşeye rağmen güzel değildi.

Talat — Sun, 15 Aug 2010 02:45:43 +0000

Neredeyse bir hafta olmuş memlekete döneli. Anca bir hafta sonunda dönebilmişim kendime. Normale dönmeye daha zaman var ama biraz kendime dönüp geçen bir yılın muhasebesini yapıyorum bu günlerde. Aydın’a gittiğimden beri yaşadıklarımı neredeyse hiç yazamadım buraya. O yüzden çok da fazla haberdar değilsiniz gündemimden. Oysa o kadar çok şey yaşadım ki burda yazmak istediğim. Paylaşmak, anlatmak, rahatlamak istediğim o kadar çok şey oldu ki şu bi yıl içerisinde.. Fakat tüm bunlar karşısında yapabildiğim tek şey, lal olup içime kanamak oldu. Anlatamadım. Hala da etkisini yitirmedi bazı olumsuzlukları düşününce içimde yaşadığım rahatsızlık. Yani bırak uzun uzun anlatmayı, düşünmek bile istemiyorum. Ama “zor bir yıl geçirdim” diye özetleyebiliriz tüm bu anlatmak istediklerimi. Dolayısıyla ilk kez kabul ediyorum ki Aydın’da kpss ye hazırlanma ve bu doğrultuda yaptığım tüm planlar kocaman bir hataydı.
Bir yıl Aydın’da yaşamak tam olarak benim yaptığım bir seçim değildi aslında. Biraz mecbur kalmıştım buna. Hazırda tuttuğum bir kaç planım vardı ama bunların abuk sabuk aksiliklerden dolayı iptal olması beni Aydın planına itti. Bu kaçıncı yedek plandı hatırlamıyorum bile. Sadece bir rüzgar esmiş ve beni oraya sürüklemişti. Ben de buna razı oldum. Insan dediğin çırpınmasını bildiği kadar razı olmasını da bilmeli. Daha doğrusu bunlarla mutlu olmasını bilmeli.
Devamını oku..

Haziranda Ayrılık Zor

Talat — Wed, 30 Jun 2010 16:04:16 +0000

Fırsat buldukça günlük burç yorumunu okuyan, bunun için zaman ayırmaktan kendini alamayan arkadaşlarım oldu. Kendi burçlarını okuduktan sonra benimkini de okumayı hiç ihmal etmediler sağ olsunlar. Ama ben hiç inanamadım o burç yorumlarına. Önemseyemedim başkalarının benim hayatım üzerine bulunduğu kehanetleri. O yüzden burçlara inanırmısın sorusunun cevabı benim için hep “hayır” olmuştur.
Fakat önemsediğim bir şey var. Aynı dönemde doğan insanların karakter yapılarının, zevklerinin, tavırlarının, hatta görünüşlerinin birbirine benzeyebileceğine inanıyorum. Bu yüzden günlük burç yorumlarını okumak yerine, balık kadınları nasıl olur, akrep kadınları nelerden hoşlanır gibi şeyleri araştırıyorum. Tavırlarına bakarak bir yengeçle başağı ayırt etmeye çalışıyorum insanların içinde dolaşırken.
Ve bu burçlarla ilgilenme merakı beni mevsimler ve aylar hakkında düşünmeye itiyor. Bir kovanın inatçı ve sert tavırlarının acaba doğduğu mevsimin çetin şartlarıyla alakası varmıdır diyorum.
Devamını oku..

Sakın yazma bana

Talat — Mon, 07 Jun 2010 23:53:37 +0000

“Talat, çok yazdın bana” dedi.
Şiir yazdın, öykü yazdın, her sabah uyandığımda gördüğüm ve sensiz günleri daha katlanabilir kılan bazen de canıma okuyan ufak ufak notlar yazdın bana. Bazen hemen gidişinin ardından buldum bu sözlerini, bazen de günler sonra. Sürekli yanımda olamasan da yaptığın süprizlerle, ufak tefek şeylerle hep güldürdün beni. Bazen cebinde şıpsevdi sakızlarıyla geldin yanıma bazen de elinde albeni çikolatasıyla. ufak tefek şeyleri çok iyi biliyorsun sen; ufak tefek şeylere kırılmasını da ufak tefek şeyleri yakalamasını da senden iyi yapan yok. detaycısın, detaycı.. bazen de bırak detayı, bütünü bile kavramak istemeyecek kadar umursamaz.
Devamını oku..

Doğum günü yazısı

Talat — Sat, 06 Feb 2010 21:21:06 +0000

Çok önceleri planlamıştım bu yazıyı zihnimde. Beynimdeki yazıp yazıp çöpe attığım taslaklar gibi olmayacağını bildiğim bu yazıya her gün bir cümle eklemiştim. Seninle beraber geçirdiğim her gün ayrı bir paragrafa ilham olmuştu. Sana doğum günü hediyesi hazılarken aynı zamanda mutluluklarımı da arşivlediğimi fark ettim sonraları. Bu bloga yazılan iki satır çok önemliydi çünkü benim için. Birsürü hayalin izi olan bu blogda en net sen olmalıydın. Sen ve sana olan aşkım. Sen ve senin adın..
Çünkü en büyük suçlu bu blogdu benim hayatımda. En büyük itirafım bu blogda yazılanlardı. Ilk ayrılığımız bunun yüzündendi bizim. Sana söyleyemediğim sırrım mecazlara kinayelere olan ilgimdi benim. Ama anlatması zordu. Bir bakış açısını başkasına empoze etme zor bir işti. Hafızası zayıf bir insan olarak, sağdan soldan, sokaklardaki birsürü insanlardan, başkalarının hayatlarından topladığım parçaları bir araya getirip kendime bir hayal yarattığımı sana anlatmaya çalışmak zordu. Bunun hastalıklı bir iş olduğunu kabul etmek ise en zoruydu.
Devamını oku..