“Ve bir gün,yakın bir arkadaşımın aÄŸabeyinin superpose av tüfeÄŸini alıp civardaki en yüksek binanın çatısına çıktım.Helikopterlerin tepesine inebildiÄŸi gökdelenlerden birisiydi.FiÅŸeÄŸi yerleÅŸtirip gökyüzüne kaldırdım namluyu.Dürbünden bulutları gördüm.Bir ara,bulutlar bir surata benzedi.Keskin bakışlı bir yüz çizdi havada.Ä°ki devasa göz oldu,uçuÅŸan beyaz ve gri bulutlar…Tereddüt etmedim.O iki gözün arasına yolladım silahın içindeki bütün nefretimi ve korkumu.Yapacaklarımdan korktuÄŸum için beni sürekli izleyeni öldürdüm.Görmesin yeryüzündeki en insanlıkdışı insanı diye.Her ÅŸeyi bileni öldürüp yalnız kaldım.Tüfek patladı.Bulutlar hareketlendi.Gözler ÅŸekilsizleÅŸti.Surat yok oldu.Ve Tanrı’nın kanı aktı.Üç gün yaÄŸmur yaÄŸdı.Ben,benim hayatımı bileni yok ettim.
Geriye kaldı milyarlarca Tanrı!”