ben giderken buralardan sessizce

sonbahar bugun.
herşeyiyle sonbahar hemde. erteledim bu hüzünü bugüne kadar. ama artık vakti gelmiştir herşeyin açığa çıkmasının. hüzünlüyüz, üzgünüz, sanki ezik gibiyiz ama gene de başımız dik. alışamadım bu gitmelere yaaa.
bugün evde geçirdiğim son gün o yüzden de belki böyle oldum. ama yorgun, hayat karşısında isteksizim.
bu yazıyı yazarken özellikle yusuf hayaloğlu açayım ki daha iyi moda girerim dedim. ve başarılı da oldum. eskiden dinlediğim günler geldi aklıma hemen. güzel günler, çekilmez günler. neyse işte ya “kısaca mazi” diyelim. ve acaipim şimdi. özlem belki bu, belki de eksiklik, sözlükte bunu anlatan bir başlık var aslında şimdi o geldi bak gözümün önüne bu olsa olsa “yaşanmamışlıkların içinde patlaması” : )

neyse biz konumuza dönelim. sonbahar hüznünden bahsediyorduk. yaz sonları herkes için geçerli olan bir duygu bu. ne kadar inkar edilirse edilsin. insan yaz günlerini, o sıcak ortamı, sahilleri, beach clubları, gece uzanıp terasa yıldızları seyretmeyi, uzanıp belediyenin koyduğu bir bankın üzerine evsizler gibi uyumayı, yaz aşklarını, daha bunun gibi nicesini terkediyor bahar kendisini gösterdiğinde. yapraklar dökülüyor ve seriliyor ayaklarının altına. aslında sağlıklı bir dönüşüm için gerekli bir olay bu. hem herkes yazı sevmek zorunda da değil belki ben gibi kışa bayılanlar da vardır. bu sefer bir müjdeci de olabilir son bahar. uzaktan gelen kara bulutların ve sağanak yağışların habercisi. ama ne olursa olsun bu sonbaharın hüznünü haklı ve katlanabilir kılmıyor. ne vakit ki uyumak için yattığım odanın penceresini kapatıyorum. çünkü artık dışarısı soğuk ve ayazlı olmaya başlıyor. o zaman bitiyo benim için yaz. ve son bahar o kadar hızlı geliyor ki hiç anlamadan seni kışın kucağına atıveriyor. ben penceremi kapatmaya başlayalı çok oldu. ve tekrar o pencerenin açılması için aylar geçmesi gerekiyor. ben böyleyim yani bugun. şu anda evdeki son saatlerimi yaşıyorum. üni.mizimin açılmasına 3 gün kala hareket için hazırım ama ne valizimi yaptım ne plan ve programım var. odamın benceresi, gönlümün penceresi kapalı. hatta internetim de kapanacak biraz sonra. ve ben hazırım. gelecek yazı beklemeye. ve önümdeki kışın tadını çıkarmaya.

son söz: bu gece son ! : /